#105 : เวลาที่หลงลืม

posted on 05 Jul 2012 23:01 by indybastet in Articles directory Fiction, Diary, Idea
 
 
วันก่อนผมได้ไปตลาดนัดสวนรถไฟกับพ่อมาครับ
 
 
ที่นั่นก็ขึ้นชื่อเรื่องของเก่าไม่น้อย
มีทั้งเฟอร์นิเจอร์ เครื่องไม้สวยๆ และอื่นๆอีกมากมาย
 
(หลังๆด้านในจะเป็นของสมัยใหม่ ตามเทรนด์ไปแล้ว
หมดความเป็น Retro ไปเยอะพอสมควร)
 
 
 
เดินไปตามเรื่องตามราวครับ
ดูของไปเรื่อยๆแบบไม่มีจุดหมายอะไร เอาเพลินๆ
 
จนกระทั่งผ่านร้านๆหนึ่งที่ขายเครื่องไม้เก่า
มีนาฬิกา ตู้ไม้ กล่องเก็บของเล็กๆ ฯลฯ
 
 
ผมเดินเข้าไปดูนาฬิกาคุณปู่
และหันไปถามพ่อทำนองว่านี่คือของเก่าจริงรึเปล่า
 
 
"ไม่หรอก"
พ่อเดินเข้ามาตอบสั้นๆ หลังจากมองเจ้าคุณปู่ด้วยสายตา
 
"จริงเหรอ" ผมถาม
"นาฬิกาพวกนี้มีทำขึ้นมาใหม่ด้วยเหรอ"
 
"มีสิ ดูจากเนื้อไม้ก็รู้แล้วว่าเป็นของใหม่"
 
 
ด้วยความที่พ่อผมเป็นช่างซ่อมนาฬิกามาก่อน
ฉะนั้น เรื่องต่างๆที่เกี่ยวกับนาฬิกามักจะรู้จริงๆ
 
 
"การนับอายุนาฬิกา เค้านับรัชกาลที่ 7 ขึ้น-ลง"
 
ผมงง, พ่ออธิบายเพิ่ม
 
"ถ้านาฬิกาเก่าจริงๆต้องตั้งแต่รัชกาลที่ 7 ลงไป
หากเกินกว่านั้นถือว่าเป็นของกลางๆหรือใหม่แล้ว"
 
"โห ร.7 ก็นานแล้วนะ ยังถือว่าใหม่อีกเหรอ"
 
"เอ้อ ขนาดแค่ห้าสิบปียังเรียกว่าใหม่เลย
ดูอายุของพ่อสิ เกือบจะห้าสิบแล้วนะ "
 
 
.
.
.
 
 
ผมนิ่งสักพักนึง..
คำพูดของพ่อ ทำให้ผมหมดความสนใจในเรื่องยุคของนาฬิกา
 
"อีกไม่กี่ปี พ่อก็จะห้าสิบแล้วนะ.."
 
 
มันเป็นคำพูดที่ไม่มีอะไร
แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกกับคำๆนี้มากมายมหาศาล
 
มันเป็นเรื่องของเวลา..
ผมรู้สึกว่ามันไวเหลือเกิน..
ไม่ทันไร คนที่เรารักอายุจะขึ้นเลขห้าแล้ว
 
นั่นหมายความว่า หากไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเอง
เวลาของเรากับคนที่เรารักเหลืออีกไม่นานแล้ว
 
หากเวลาเหลือน้อยลง.. ก็ควรจะทำให้เค้าสุขสบายที่สุด
แต่มันไม่ใช่.. ในขณะนี้เราทำอะไรอยู่
 
เราเป็นเพียงคนที่ต้องการหาความมั่นคงในชีวิต
เอาตัวเองก็ไม่รู้จะรอดรึเปล่า แล้วจะไปให้คนอื่นพึ่งได้ยังไง
 
 
 
ผมสาบานได้
หากวันนั้นไม่ได้บังเอิญคุยกันเรื่องนี้
 
ผมคงจะไม่มีสมองฉุกคิดเลยว่าพ่อจะอายุห้าสิบปีแล้ว
นี่ยังไม่รวม เหน่-กง ที่มีอายุเลขแปดนำหน้าอีก
 
 
แต่อย่างน้อยผมยังคิดว่าตัวเองโชคดีนะ
ที่ยังรู้สึกตัวก่อนที่โอกาสจะหมดลงไป
 
ในวันนี้เรายังทำให้เค้าสุขสบายได้ยังไม่ถึงที่สุด
แต่ผมก็เชื่อว่า ผมทำตัวให้พวกเค้าสุขสบายใจได้
 
 
อย่างน้อยผมก็ไม่ทำให้คนที่รักผมเดือดเนื้อร้อนใจในหลายๆเรื่องแหละนะ..
 
 
 
.
.
 
 
อยากใช้เอนทรี่นี้เป็นพื้นที่ให้ทุกคนฉุกคิดครับ
ว่าเรากำลังหลงลืมอะไรบางอย่างไปรึเปล่า
 
ผมไม่อยากให้ทุกคนเสียโอกาสไป
ก่อนที่จะมานั่งเศร้าโศกว่าเจอมันช้าไป หรือไม่เคยมอง
 
 
โอกาสยังมี ทำให้คนที่เรารักมีความสุขนะครับ
อย่าให้ "นาฬิกา" เอาแต่เดินหมุนไป
 
 
 
โดยที่มันไม่ได้บอก "เวลา" นะครับ
 
 
 
 
 
---------------------------------------------------------------------------
 
นาฬิกาสอนคุณค่าของเวลา :
เวลาของผมอยู่ตรงนี้ มากดไลก์เพจกัน :) 
 
 
 
มีทวิตเตอร์แคนโต้แล้วครับ
Follow กันได้นะ @Bastet_Canto
 
 
 
ขอบคุณสำหรับทุก Hot และ Comment นะครับ 
 
 
:))
 
 

ทุกแคนโต้ บทกลอน บทความในนี้เป็นของ B